یه ذره

میدونستید امروز روز  دهمین و هفته دوم بی نتی هست. جالب اینجاست که دو روز دیگه هم بهمن میشه. بعد یه عده میگند خدا نت را ازاد کرد. خخخ.

دقیقا شبیه به اون معتادهایی شدم که دنبال یه ذره مواد اند. هر وقت هم که تو قلبم التماس میکنم که یه ذره این نت رو باز کنید. یاد دو تا خاطره می افتم. از اونجایی که گوش تو بیان زیاد شده، بیاید برای تون تعریف کنم.

خاطره اول برمیگرده به همین تابستانی که گذشت. داشتیم برای مهمونی اماده میشدیم. من درست کردن موهام رو گذاشتم برای اخر که اون لحظه برق رفت. جالب اینجاست که هنوز به رفتن برق ما مونده بوده. من به کنار، ماشین تو گاراژ بود و در گاراژ هم کنترلی (یا برقی) بود. 

اون لحظه مامانم زود زنگ زد به شرکت برق و گفت که میشه یه لحظه وصل کنید، ما ماشین مون داخل اخه!!!! 

مسئول هم از پشت تلفن گفت که نمیشه خانم. محله شما رو دارند دکلی چیزی مثل این وصل میکنند که یادم نیست الان و برای چند دقیقه برق قطع شده. بابا که این رو شنید گفت که یه بار هم اینجوری شده بود، پس یه چند دقیقه صبر کن الان میاد. 

ما یکم صبر کردیم و حدس بابا درست دراومد و برق اومد ما هم زود زود کارهای برقیم مون رو کردیم. 

بعد از اینکه از مهمونی اومدیم از بابا پرسیدم که برق سروقت رفت. گفت اره. خخخخ.

و خاطره بعدی.

این خاطره برمیگرده به یه برنامه تلویزیونی تو ترکیه به اسم surviver هست. که ما زمان کرونا نگاه میکردیم. بازی یکمی شبیه به اسکوئید گیم هست ولی با حضور ورزشکارها و بدون خون ریزی. تو یه جزیره ای دو تیم از شرکت کنندگان، بازی های ورزشی انجام میدند و هر تیمی که ببره، جایزه اون روز رو میبره. جایزه هایی مثل غذا یا گردش و چیزهای دیگه. بازنده  هم گریه و زاری میکنه.

مثل ایشون. 

اینجا، تیم این خانم خیلی وقت بود برنده نشده بود. به خاطر همین خیلی گشنه و بدون چایی بود. به خاطر همین داره گریه میکنه که یه ذره هم که شده بهش چایی بدند. الان ما هم مثل ایشون داریم گریه و زاری میکنیم:"""""""""""""""(

خانم میگه اعصابم داغون (یا ناامیدم.) لطفا مثل انسان بهم یه چایی بدید....یه چایی یا قهوه. واقعا داغونم.
 

+میگند فردا وصله و پس فردا هم وصلتره. ولی واقعا نگران نباشید،چون خودشون هم که دوست ندارند بیشتر از این ضرر کنند.